Wat betekent ‘een leven lang leren’ als je al een decennialange loopbaan achter je hebt? Ingrid ­Rikkers (60) werkt al jaren in het sociaal domein, onder meer als buurtteammedewerker en kwaliteitscoach. Omdat haar functie HBO-niveau vraagt, moest ze dat niveau aantoonbaar maken. Toch twijfelde ze toen haar leidinggevende haar wees op een EVC-­traject. “Ik vond het spannend, had er allerlei vragen over. Maar achteraf ben ik ontzettend blij dat ik het heb gedaan.” Haar verhaal laat zien hoe waardevol je werkervaring is, zeker in een tijd waarin diploma’s zwaar wegen, maar niet alles zeggen.

Toch bleef het knagen. “Ik dacht: ik wíl dit werk blijven doen. En ik zag een collega ermee aan de slag gaan. Toen ben ik er gewoon in gestapt. Achteraf gezien het beste besluit dat ik kon nemen. Het voelde als iets wat ik voor mezelf deed, niet voor de buitenwereld.”

Meer dan diploma’s

Het traject vroeg om reflecteren, ordenen en onderbouwen. Ingrid vulde een portfolio met casussen uit haar praktijk. Dit vormde de basis voor het criterium­gericht interview waarin haar manier van werken kritisch bevraagd werd door twee assessoren uit het werkveld. “Ik vond het soms best pittig. Maar wat een erkenning. Er werd echt gekeken naar wat ik in huis heb – niet alleen naar diploma’s, maar naar wie ik ben als professional.”

Wat haar verraste, was hoe veel van haar handelen al verbonden bleek aan theoretische kaders. “Ik dacht: dit doe ik allang, maar ik wist niet dat het ‘situationeel begeleiden’ heet, of dat het onder methodiek X valt. Door het traject werd ik me daar bewuster van. En dat gaf me zelfvertrouwen: ik kén die theorie dus eigenlijk al, alleen noemde ik het nooit zo.”

Ze werkt al jaren op HBO-niveau, zonder HBO-­diploma. “En dat werd nu bevestigd. Niet vanuit een oordeel, maar vanuit waardering. Dat gaf me rust en vertrouwen.” In haar rol als kwaliteitscoach ondersteunt Ingrid ­collega’s bij het analyseren van casussen en het bewuster inzetten van methodisch werken. “Ik help ze vertragen en beter kijken. Soms schuurt dat – en dat mag. Het helpt ons scherp te blijven op wat bewoners echt nodig hebben.”

Blijf nieuwsgierig

Ingrid is 60 en heeft een rijk cv: van ouderencoach tot initiatiefnemer van wijkprojecten. Toch is ze nog lang niet uitgeleerd. “Ik blijf nieuwsgierig. Het sociaal domein verandert voortdurend, en ik wil daarin mee kunnen bewegen.”

Voor haar gaat leven lang leren niet over stapels diploma’s, maar over jezelf serieus nemen. “Als je al veel hebt meegemaakt, heb je ook veel te bieden. Maar dan moet je wel blijven investeren. In jezelf, en in je vak.”

Iets wat blijft

Het EVC-certificaat bracht haar niet alleen erkenning op papier, maar veranderde ook iets vanbinnen. “Ik sta steviger. Ik weet wat ik kan, wat ik meebreng. Dat geeft rust. En anderen voelen dat ook. Ik hoef mezelf niet meer te bewijzen – ik bén het gewoon.”

De aanleiding lag bij haar functie, maar de opbrengst voelt persoonlijk. “Ik begon aan het traject omdat het moest. Maar gaandeweg dacht ik: dit is iets wat ík nodig had. Het is een cadeau geworden. Niet omdat iemand zei dat ik het moest doen, maar omdat ik zelf voelde: dit klopt. En dat blijft.”